Sir Tony Blair’in bir parça onur kırıntısı olsaydı, şövalyelik ünvanını geri çevirirdi – Rıdvan ERTUĞ / İNGİLTERE

İngiliz gazeteci, editör, yazar, yayıncı ve siyasi televizyon yorumcusu Andrew Pierce 2009’da katıldığı Daily Mail gazetesinde köşe yazıları yazıyor ve “Danışman editör” olarak mesleğini sürdürüyor. Gazetecilik kariyerinde Times ve Telegraph gibi önemli gazetelerde, yazarlık ve  editörlük tecrübesine sahip 61 yaşında ki Andrew Pierce, İngiltere Parlementosu içinde politik yorumlarıyla ses getiren bir isim. 
Bu sabahki Daily Mail logosu altında  “Sir Tony Blair’in bir parça onur kırıntısı olsaydı, şövalyeliği geri çevirirdi” başlığı altında manşetten  Andrew Pierce imzalı ilginç detayları ortaya koyan bir makale yayınlandı. https://turkulak.com.tr/ okurlarının ilgisini çeker düşüncesiyle, yorum katmadan aynen paylaşıyorum. 
İşte – Andrew Pierce’in “Tony Blair’in kendini beğenmişliğinin, aç gözlülüğünün ve çılgınlığının bedelini hâlâ ödüyoruz. Bir parça saygınlığı olsaydı, şövalyeliği geri çevirirdi .” ilk paragrafı altında, çok ağır bir dille  kaleme aldığı makale ;
1997’de, Kraliçe ile başbakan olarak ilk görüşmesinde Tony Blair, kimin sorumlu olduğu konusunda hiçbir şüphe bırakmadı. Kraliçe kibarca onu bilgilendirdi: ‘Siz benim onuncu başbakanımsınız Mr. Blair. Winston benim ilkimdi ve bu sen doğmadan önceydi.’ Sadece birkaç ay sonra, Prenses Diana’nın ölümünün ardından ve isteksiz Kraliçe’yi Balmoral’dan Londra’ya dönmeye ve ‘Halk Prensesi’ne halka saygı duruşunda bulunmaya ikna ettiği için ‘monarşinin kurtarıcısı’ rolü yapan Blair’di. ‘. 
Blair o zamanlar halkın ruh halini daha iyi değerlendirmiş olsa da, son gülen Kraliçe oldu.
Blair’in popülaritesi hala tavan yaparken, Blair’in itibarı, Irak savaşına sahte bir prospektüsle girme kararı ve o zamandan beri yabancı despotlara tavsiyelerde bulunarak milyonlar kazanma biçimiyle geri dönülemez biçimde zedelendi. Başbakanlıktan ayrıldıktan 14 yıl sonra, yeni yıl onur Listesi’nde “The Order of the Garter – Dizbağı Nişanı” en asil nişanının “Şövalye Refakatçisi” yapıldığı haberine verilen tepkiden, kamuoyunda ne kadar gözden düştüğünün daha canlı bir örneği yoktur.
Blair’in Şövalyelik ünvanından düşürülmesini isteyen bir dilekçe, dün gece 500.000 imzaya ulaştı. Elbette, ödülün Kraliçe’nin kişisel bir hediyesi olduğu doğrudur. Hükümetin tavsiyesi üzerine verilmemiştir. Bu, her eski başbakana verilmiş bir onurdur ama belki de Majestelerinin Blair’e vermeden önce tam 14 yıl beklendiği de anlaşılıyor. Bununla birlikte, gerçek mirasını lekeleyen açgözlülük, kibir ve aptallık göz önüne alındığında, Blair’in bir parça şerefi olsaydı, Majestelerini kaçınılmaz olarak takip edecek olan tartışmalara maruz bırakmamak için ünvanı geri çevirirdi..
Ancak 68 yaşındaki Anthony Charles Lynton Blair, İngiliz halkının gözündeki konumunun düzeyine dair derinden yanlış bir inanca sahip. Orta Doğu barış elçisi olarak başarısız görevinden sonra yeni bir devlet adamlığı rolü üstlenmek için umutsuz olan Blair, bir ambulans peşinde koşan, ‘kazanmak yok, ücret yok’ avukatı gibi davrandı ve referanslarını parlatmaya çalışmak için yeni nedenler arıyordu. Hatta pandemiyi istismar etmenin avantajını bile kendinde gördü. Son 12 ayda çeşitli noktalarda kendini Covid üzerinden ülkenin kurtarıcısı olarak yeniden icat etmeye çalıştı.
Aşı sayılarının yüksek olduğu bir zamanda en azından kısmi bağışıklığı olan insan sayısını en üst düzeye çıkarmak için birinci ve ikinci Covid aşıları arasında 12 haftalık bir boşluk bırakılmasını savunan ilk kişilerden biriydi. Ona siyasi yelpazede takdir kazandıran sağlam bir tavsiyeydi, ancak daha sonra Sağlık Bakanı Matt Hancock çileden çıktı. Blair’in çaldığı fikrin kendi fikri olduğunu iddia etti. Hancock, arkadaşlarına artık Blair’in aramalarına cevap vermeyeceğini bile söyledi. Ancak gerçeği söylemek gerekirse, kendisini sömürmeye zorlamayacağı hiçbir ulusal kriz yok gibi görünüyor.
Tarafı Labour Party – İşçi partisi Brexit anketini kaybettikten sonra the arch – Remainer, Britanya tarihindeki en büyük demokratik oylamanın geri alınmasını talep ederek aşırı hızlandı. Hatta bir noktada, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron ile haince bir şekilde gizli görüşmeler yaptı ve onu Hükümetin bir Brexit anlaşmasını güvence altına almasını engellemek için Birleşik Krallık – AB müzakerelerinde yerini almaya çağırdı.
Bu, seçilmiş bir hükümetin yabancı bir liderle müzakere pozisyonunu raydan çıkarmaya çalışan eski bir Başbakan tarafından benzeri görülmemiş bir sabotaj girişimiydi. Ne yazık ki, başarısız oldu. Ancak gerçeği söylemek gerekirse, kendisini sömürmeye zorlamayacağı hiçbir ulusal kriz yok gibi görünüyor.
Hatta bir noktada, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron ile haince bir şekilde gizli görüşmeler yaptı ve onu Hükümetin bir Brexit anlaşmasını güvence altına almasını engellemek için Birleşik Krallık – AB müzakerelerinde yerini almaya çağırdı. Bu, seçilmiş bir hükümetin yabancı bir liderle müzakere pozisyonunu raydan çıkarmaya çalışan eski bir Başbakan tarafından benzeri görülmemiş bir sabotaj girişimiydi. Ne yazık ki, başarısız oldu.
Ancak, art arda üç genel seçim kazanan İşçi Partisi’nin en başarılı başbakanı  Tony Blair hiçbir zaman kendine olan inancından geri kalmadı. 2001’de ikinci bir heyelan zaferinden sonra, gücün zaten kafasına gittiği açıktı. İşçi Partisi’ni destekleyen Daily Mirror’daki zaferinden sonraki bir manşet şöyleydi: ‘Dünyayı iyileştireceğim. Afganistan’dan Ruanda’ya, İsrail’den Kuzey İrlanda’ya, Kongo’dan küresel ısınmaya… Her şeyi halledebiliriz.’
İngiliz halkı çok geçmeden başbakanlarının mesih kompleksi için ağır bir bedel ödemek zorunda olduklarını anladılar. Aynı yıl, Blair ülkeyi Afganistan’da 457 İngiliz askerin hayatına mal olan bir savaşa soktu. Ve ne için? Yirmi yıl sonra, Taliban tekrar kontrol altındayken, sevdiklerini kaybeden ve binlerce insanı sakat bırakan aileler, her şeyin bittiğini düşündükleri takdirde affedilecekler.
Irak’ta 179 İngiliz askeri personeli hayatını kaybetti, yüzlercesi hayatını değiştirecek şekilde yaralandı ve 200.000’den fazla sivilin öldüğü tahmin ediliyor. Bize kan kadar hazine olarak da çok pahalıya mal oldu – Birleşik Krallık’ın askeri operasyonlarının toplam maliyetinin 8 milyar sterlinden fazla olduğu tahmin ediliyor. Chilcot’un savaş raporunun sonuçları Blair için yıkıcıydı ve onu etkili bir şekilde yalancı ve savaş çığırtkanı olmakla suçladı. 
2,6 milyon kelimelik rapor şu şekilde sonuçlandı: ‘Birleşik Krallık, barışçıl silahsızlanma seçenekleri tükenmeden Irak’ın işgaline katılmayı seçti. O zaman askeri harekat son çare değildi. Irak’ın kitle imha silahları olan KİS’lerin oluşturduğu tehdidin ciddiyetine ilişkin yargılar, haklı olmayan bir kesinlikle sunuldu. Saddam Hüseyin sonrası Irak’a yönelik planlama ve hazırlıklar tamamen yetersizdi.’
Ancak pişmanlık duymayan Blair, pişman olmadığı konusunda ısrar ediyor. “Dünya Saddam’sız daha iyi durumda, 11 Eylül saldırıları dünyayı sonsuza dek değiştirdi ve bugün bölgedeki terörün o zamanki işgalle hiçbir ilgisi yok” dedi.
Bu anıtsal bir inkar eylemidir. Blair savunulamaz olanı savunuyor – 2002 yazında George W Bush’a gönderdiği mektubun kanıtladığı gibi şaşırtıcı bir siyasi gaflar zinciri.ABD Başkanına ‘Ne olursa olsun yanınızda olacağım’ diye yazdı. Siyasi kibirle birleşen kör bağlılık.
Blair hakkında birkaç kitap yazan Sir Anthony Seldon, eski Başbakan hakkında şunları söyledi: “Onun kötü bir adam olduğuna inanmıyorum. Ama o kibir sınırında kibirli, son derece inatçı biri.’
Blair’in iktidarda olduğu süre boyunca yanında elbette, Başbakan’ın bir zamanlar dünyanın gıpta ettiği Rolls-Royce kamu hizmetimizi son derece politize edilmiş bir oyuncağa dönüştürdüğü spin doktoru, baş danışmanı Alastair Campbell vardı. Tarafsız bürokrat memurlar dışlandı, parti siyasi aygıtları devreye alındı. Kariyer memurları bile tavsiyelerini bakanların ve siyasi atananların duymak istediklerine uyacak şekilde uyarlamaları için baskı gördüler.
Bu  gülünçtü  ve sonuçları yıllar boyunca hala yankılanıyor. Blair’in anıtsal yanlış değerlendirmelerini geçmişte kalmış şeyler olarak düşünmek cazip gelse de, gerçek şu ki, Devletin neredeyse her koluna tanıttığı Sol – liberal önyargı bugün hala bizimle. Grup düşüncesi o kadar yaygındır ki, merkez sağ görüşlerine sahip olma cüretinde bulunanlar, genellikle dışlanmış veya kamusal rollerden tamamen dışlanmıştır.
Göç konusunda da, Labour Party – İşçi Partisi’nin, seçmenleri partinin avantajına olacak şekilde yeniden şekillendirmek için gizli bir girişimle Britanya’nın sınırlarını herkese açmaya yönelik çılgınca gayreti, birçok yoksul topluluk üzerinde yıkıcı bir etki yaptı ve -ironik bir şekilde  tam da Brexit’e yol açtı. Blair’in bu kadar hor gördüğü oyla.
Elbette Blair’in görev süresi, başarıları olmadan sona ermedi. Kuzey İrlanda’daki  önemli anlaşması, İngiltere Merkez Bankası’nın bağımsızlığı ve sivil ortaklıklar. Ancak Irak Savaşı, kamu hizmetinden taviz verilmesi, ofisteki tehlikeli bağışlar ve sonrasında diktatörlerle yapılan kirli anlaşmalar tarafından derinlere gömüldüler.
Dilekçeye atılan imzalar daha da yükselirken, Blair doğru olanı yapmalı şövalyelikten vazgeçmeli ve Kraliçe’yi daha fazla tartışmadan korumalı. Ancak o zaman itibarından geriye kalanları kurtaracaktır.